چشم پوشی از زخارف دنیا

نقل شده‌است‌كه حضرت رسول اكرم(ص) با اصحاب از راهي مي‌گذشتند. به‌گلّة مُعظَمي از شترهاي عِشار رسيدند كه شترهاي ده‌ماهه‌آبستن را مي‌گويند و از نفيس‌ترين‌اموال عرب به شمار مي‌روند.

       رسول مكرّم(ص) وقتي به‌آنها رسيد، چشم بر هم نهاد و صورت ازآنها برگردانيد و از نگاه به‌آنها خودداري نمود، آن‌گونه‌كه يك انسان متّقي از نگاه‌كردن به زن نامحرم مي‌پرهيزد و چشم بر هم مي‌نهد!

       يكي از همراهان‌گفت: يارَسولَ‌الله، اينها، شترهاي عشارند و تماشايي هستند؛ چرا اِعراض فرموديد و به‌آنها نگاه نمي‌كنيد؟ فرمود: قَد نَهانِيَ الله عَن ذلِك؛ خدا مرا از اين‌نگاه نهي فرموده‌است.

       آن‌گاه، ايشان اين‌آيه را تلاوت فرمود: «وَ لاتَمُدَّنَّ عَينَيك إلي ما مَتَّعنا بِهِ أزواجاً مِنهُم زَهرَهَ الحَيوهِ الدُّنيا»؛ اي پيامبر، «هرگز چشم خود را به نعمت‌هاي مادّي‌كه به‌گروه‌هايي ازآنها داده‌ايم، ميفكن‌كه اينها،گل‌هاي ناپايدار زندگي دنيا هستند» و قابل‌آن نيستندكه در نظر انسان خدابين، باارزش جلوه‌كرده و از او دل ببَرند.

       در حقيقت، اين‌جا، پيشوا و رهبر عظيم‌الشّأن امّت اسلام، با اين‌عمل هشدار داده‌است‌كه:

       مواظب باشيد! نگاه‌كردن به زيبايي‌هاي دنيا، خواه و ناخواه، دل را دگرگون نموده و در وادي بي‌پايان هوس‌ها، به تكاپو در مي‌آورَد و از خدا و آخرت غافل مي‌سازد.

       در ضمن بياني فرموده‌است: فَوَ الله، مَا الفَقر أخشي عَلَيكُم، وَ لكِنّي أخشي عَلَيكُم: أن تُبسَطَ عَلَيكُمُ الدُّنيا،كَما بُسِطَت عَلي مَن‌كانَ قَبلَكُم فَتَتَنافَسوها،كَما تَنافَسوها وَ تُهلِكَكُم‌كَما أهلَكَتهُم؛ به خدا سوگند، من از فقر بر شما نمي‌ترسم، ولي ازآن مي‌ترسم‌كه دنيا، پيش پاي شما،گسترده شود و امكانات نيل به ثروت و قدرت و اَنحاي مُشتَهَيات، در اختيارتان قرار گيردآن‌چنان‌كه در اختيار امّت‌هاي پيش از شما قرارگرفت،آن‌گاه شما براي رسيدن به اهداف دنيوي، با هم به تَنافُس و رقابت بپردازيد،آن‌گونه‌كه پيشينيان پرداختند، و در نتيجه، دنيا، شما را هلاك‌كند،آن‌چنان‌كه‌آنها را هلاك‌كرد!

       و لذا اصحاب رسول خدا(ص)گفتند: بُلينا بِفِتنَهِ الضَّرّاء، فَصَبَرنا، وَ بُلينا بِفِتنَهِ السَّرّاء، فَلَم نَصبِر؛ ما، در امتحان فقر و بلا قرارگرفتيم، مقاومت‌كرديم و پيروز شديم، ولي در امتحان نعمت و وسعت در زندگي‌كه واقع شديم، مقاومت را از دست داديم و شكست خورديم!

       رسول خدا(ص) در حين عبور از راهي، به‌كنار مَزبَله‌اي‌كه درآن پاره‌هايي از جامه‌هاي‌كهنه و استخوان‌هاي پوسيده و از هم متلاشي‌گشته، افتاده‌بود، ايستاد و به يارانش فرمود: هَلُمّوا إلَي الدُّنيا؛ بشتابيد و دنيا را بنگريد!

       آن‌گاه، ازآن‌پارچه‌ها و استخوان‌هاي پوسيدة افتادة در مزبله، مقداري برداشت و فرمود: هذِهِ، اَلدُّنيا؛ اينها، دنياست!

       و با اين‌عمل، تنبّه دادكه: تمام اين‌جامه‌هاي زيبا و غذاهاي رنگين‌كه براي چاق و بانشاط‌كردن بدن‌ها، جمع‌آوري مي‌كنيد و در راه تحصيل‌آن چه رنج‌ها و تعب‌ها تحمّل مي‌نماييد، ديري نمي‌پايدكه به‌صورت اين‌زبالة منفور در مي‌آيد آن‌گونه‌كه از ديدن‌آن، نفرت مي‌كنيد و از لمس كردن‌آن، مُشمَئِز مي‌شويد.

       حال،آيا دنيا و زَخارِف‌آن‌كه مَآلَش اين‌است، سزاوارآن هست‌كه مورد تعلّق خاطر انسان شريف قرارگيرد وگوهر عمر عزيزآدمي، صرف تزيين و تجمّل‌آن‌گردد؟!

 

تاریخ انتشار : ۱۳ اردیبهشت ۱۳۹۲

نویسنده : مدیر سایت

ارسال برداشت
مشاهده برداشت ها

کاربر گرامی لطفا برای ارسال دیدگاه خود وارد سایت شوید تا بتوانید نظر خود را ثبت کنید باتشکر.

تاکنون هیچ دیدگاهی برای این نوشته ثبت نشده است.