يك ساعت مهم‌تر است يا ميلياردها سال؟!

يك ساعت مهم‌تر است يا ميلياردها سال؟!     

  از ميان ده آية پاياني سورة روم از صفحة410 ، خداوند، بعد از تقسيم مردم به چهارگروه و اشاره به يكي از دلايل توحيد، در دوآية 55 و 56 ، زندگي دنيا و برزخ را با عالَم‌آخرت مقايسه مي‌كند.  

      اين‌دوآيه مي‌فرمايند: «وَ يَومَ تَقومُ السّاعَه، يُقسِمُ المُجرِمونَ: ما لَبِثوا غَيرَ ساعَه»؛ «روز قيامت، تبهكاران، قاطعانه مي‌گويند: در عالم دنيا و برزخ، بيش از لحظه‌اي، متوقّف نبوده‌اند».       «وَ قالَ الَّذينَ اوتُوا العِلمَ وَ الإيمان: لَقَد لَبِثتُم في‌کِتابِ الله إلي يَومِ البَعث فَهذا يَومُ البَعث»؛ «ولي‌آنها كه اهل علم و ايمانند، مي‌گويند: شما در عالَمي‌كه خدا مقرّر فرموده‌بود، تا روز قيامت، دوراني بس طولاني، توقّف داشته‌ايد، نه لحظه‌اي‌كوتاه. و اكنون، روز قيامت است».   

    از اين‌دوآيه، احتمالاً اين‌استفاده را مي‌توان‌كردكه مجموع دوران دنيا و برزخ در مقايسه با عالم‌آخرت، در نظر اهل محشر، به‌قدر لحظه‌اي‌كوتاه مي‌آيد

و اين، درس تنبّهي براي ماست‌كه از خواب غَفلت بيدار شويم و بدانيم‌كه تمام عمر دنيا، در جنب زندگي در عالم آخرت، از نسبت يك ساعت به ميلياردها سال هم‌كوتاه‌تر است. و ما هم‌اكنون،آن‌يك ساعت را سپري مي‌كنيم.     

  اينك، به‌هوش باشيم‌كه‌آن‌را چگونه‌گذرانده و زندگي ابدي خود را چگونه پي‌ريزي مي‌كنيم؟  

     حال،آيا اين، شرط عقل است‌كه انسان، يك ساعت خوشگذراني‌كند و ميلياردها سال، به رنج و عذاب مبتلاگردد؟ 

      اگر طبيب حاذقي به مريض بگويد: تو فقط سه روز، از خوردن‌آب سرد خودداري‌كن تا صحّت مزاج به تو برگردد وآن‌گاه، تا عمر داري، از نوشيدن‌آب سرد لذّت ببر و اگر در اين‌سه روز، از خوردن‌آن پرهيز نكني، مرض در وجودت مُزمن مي‌شود و تا عمر داري، هفتاد، هشتادسال، از لذّت نوشيدن‌آب سرد محروم مي‌شوي! عقل، دربارة اين‌مريض چه قضاوت مي‌كند؟     

  سه روز، اشباع شهوت و يك عمر، محروميّت از لذّت يا خير؛ سه روز، ترك شهوت و يك عمر، درك لذّت؟ كدام‌يك از اين‌دو، عاقلانه وكدام، جاهلانه است؟ فَما لَكُم‌كَيفَ تَحكُمون؛ اي عاقلان، چگونه داوري مي‌كنيد؟   

    شما دو جوان را در نظر بگيريدكه هر دو براي تحصيل‌كمالات علمي به يك مركز علمي در خارج از وطن رفته‌اند. ده سال‌كه مي‌گذرد، در اين‌مدّت، يكي از اين‌دو نفر،آدم درس‌خوان و عاقلي بوده و دشواري‌هاي ايّام تحصيل را تحمّل كرده و روزي‌كه به وطن باز مي‌گردد، دانشمندي پربار از سرمايه‌هاي علمي شده و نافع به حال مردم و مورد احترام همگان. امّا آن‌يكي‌كه‌آدم عيّاشي بوده و هرزه‌گرد، روز بازگشت به وطن، بدبخت بي‌نوايي شده عاري از هرگونه‌كمال، و منفور در نزد همه‌كس!    

   آن‌يكي، يك عمر، در دنيا با عزّت زندگي مي‌كند؛ چون ده سال رنج تحصيل دانش را تحمّل كرده و پا روي شهوات نفساني‌گذاشته‌است. و اين‌يكي، يك عمر، در دنيا با ذلّت زندگي مي‌كند؛ چون ده سال اشباع شهوات نفساني نموده و از تحصيل علم بازمانده‌است.    

    اينك، ما نيز براي تحصيل معارف توحيدي، به اين‌دنيا آمده‌ايم. اين‌جا، هم مزرعه وكشتگاه است و هم مدرسه و دانشگاه.آمده‌ايم‌آموزش ببينيم و با كسب معارف الهي، به وطن اصلي‌كه حيات جاودانة اخروي است، بازگرديم و با عزّت و سربلندي دائمي، دركنار مقرّبان درگاه خدا زندگي‌كنيم.  

     اين،گفتار روح‌بخش امير مؤمنان، علي(ع) است‌كه در وصف متّقيان مي‌فرمايد: صَبَروا أيّاماً قَصيرَه أعقَبَتهُم راحَهً طَويلَه، تجارَهٌ مُربحَه يَسَّرَها لَهُم رَبُّهُم؛ آنان ايّام‌كوتاه زودگذري را با تحمّل سختي‌هاي پرهيز از مُشتَهَيات نفساني مي‌گذرانند تا پس ازآن، به زندگي غرق در رفاه وآسايش دائم نائل‌گردند و به تجارت پرسودي‌كه خدايشان نصيبشان كرده، دست يابند.

تاریخ انتشار : ۲۶ آذر ۱۳۹۱

نویسنده : مدیر سایت

ارسال برداشت
مشاهده برداشت ها

کاربر گرامی لطفا برای ارسال دیدگاه خود وارد سایت شوید تا بتوانید نظر خود را ثبت کنید باتشکر.

تاکنون هیچ دیدگاهی برای این نوشته ثبت نشده است.