براي دنيا بي‌قرار، براي‌آخرت بي‌خيال!!

براي دنيا بي‌قرار، براي‌آخرت بي‌خيال!!   

    از هشت آية 133 تا 140 سورة آل عِمران از صفحة 67 ، چهارآية آغازين اين‌صفحه، به‌دنبال سه‌آية آخِر صفحة قبل‌كه رباخواران را تهديد به مجازات‌آتش، و نيكوكاران را تشويق به رحمت الهي مي‌كردند، اين‌آيات نيز،كوشش و تلاش نيكوكاران را به يك مسابقة معنوي تشبيه‌كرده‌اند.كه ما از ميان اين‌آيات، تنها به‌آية نخست اين‌صفحه مي‌پردازيم.       آية 133 مي‌فرمايد: «وَ سارِعوا إلي مَغفِرَهٍ مِن رَبِّكُم وَ جَنَّهٍ عَرضُهَا السَّماواتُ وَ الأرض، اُعِدَّت لِلمُتَّقين»؛ ‌«بشتابيد و براي رسيدن به‌آمرزش پروردگارتان، بر يكديگر سرعت و سبقت بگيريد تا به بهشت پهناوري‌كه وسعت‌آن،آسمان‌ها و زمين است و براي پرهيزگاران‌آماده شده، نائل شويد».      

همان‌طوركه ملاحظه مي‌كنيم، در اين‌آية شريفه، خداوند حكيم، ما انسان‌ها را به مسابقه و شتاب براي به‌دست آوردن بهشتِ‌آخرت دعوت فرموده و ضمناً وسعت بهشت را پهنة آسمان‌ها و زمين نشان مي‌دهد و از اين‌راه، عظَمت و ارزش زندگي اُخروي را كه شايستة سرعت و شتاب انسان است، به خردمندان واقع‌بين يادآوري مي‌فرمايد تا حقير را با عظيم مبادله ننمايند و نتيجتاً به خسران غير قابل جبران مبتلا نگردند. در مقابل، خدا نسبت به دنيا، دستور حرص و شتاب و سرعت نداده و تنها دستور جنبش و حركتي به‌اقتضاي طبع و شرع داده و فرموده‌است: وَ ما مِن دابَّهٍ فِي الأرض إلاّ عَلَي اللهِ رِزقُها؛ هيچ جنبنده‌اي در زمين نيست، مگر اين‌كه روزي‌اش به‌عهدة خداست.   

    امّا عجيب اين‌كه ما به‌عكس عمل مي‌كنيم؛آن‌چه سعي و تلاش و سرعت و مسابقه داريم، به دامن دنيا مي‌ريزيم و آن‌چه بي‌حالي و تنبلي و چُرت و خواب وكسالت داريم، به حساب‌آخرت مي‌گذاريم.  

     فرموده‌اند: تَعمَلونَ لِلدُّنيا وَ أنتُم تُرزَقونَ فيها بِغَير عَمَل، وَ لاتَعمَلونَ لِلآخِرَه وَ أنتُم لاتُرزَقونَ فيها إلاّ بِالعَمَل؛ شما براي تأمين زندگي دنيوي خود،كار مي‌كنيد و فعّاليّت،آن‌چنان‌كه‌گويي رزق خود را بسته به شاخ‌كار مي‌دانيد. در صورتي‌كه خدا رزق شما را در دنيا به‌عهده‌گرفته و فرموده‌است: هر جنبنده‌اي در زمين روزي‌اش به‌عهدة خداست. و تنها جنبشي تحت عنوان‌كار، از شما خواسته‌است.كاركنيد و بيكار نمانيد، امّا كار را روزي‌رسان خود ندانيد.       امّا راجع به زندگي اخروي و سعادت در عالم پس از مرگ،كار و عمل و فعّاليّت را شرط اساسي حتمي دانسته و فرموده‌است: وَ أن لَيسَ لِلإنسان إلاّ ما سَعي؛ درآن‌عالم، هيچ خير و سعادتي عايد انسان نخواهد شد، جز همان‌كه در دنيا، سعي و تلاش‌كرده و در محدودة دين، اعمالي انجام داده‌است. و عجيب اين‌كه شما هر چه نيروي فعّاليّت داريد، در راه تأمين زندگي دنيا به‌كار مي‌افكنيد و حال‌آن‌كه رزق شما را در دنيا به‌عهده‌گرفته‌اند و اين‌مقدار فعّاليّت دربارة دنيا را از شما نخواسته‌اند. ولي تأمين سعادت اخروي را به‌عهدة خود شما گذاشته‌اند و نهايت درجة فعّاليّت را در دنيا از شما خواسته‌اند. و يالَلاَسَف‌كه شما آن‌را اصلاً به حساب نمي‌آوريد وكاري نمي‌كنيد. 

      حقيقت مطلب اين‌كه ايمان به قيامت، در قلب اكثر ما مردم وارد نشده و در مركز باورمان ننشسته‌است. اگر ما يك‌صدم‌آن‌باوركه به سرماي زمستان وگرماي تابستان داريم، به سرماي زَمهرير وگرماي جهنّم داشتيم، اين‌چنين، بي‌تفاوت و سهل‌انگار نسبت به‌آخرت نمي‌زيستيم.       ما وقتي سخن ازآخرت به ميان مي‌آيد، با آسودگي خاطرِ تمام مي‌گوييم: اي بابا، اين‌قدر سخت نگير، خدا رحيم است وكريم. امّا سخن از دنيا كه به ميان‌آيد، تكان مي‌خوريم و با شتاب، به‌دنبال تهيّة وسايل‌آن مي‌دويم‌كه: زنده، زندگي لازم دارد. پيش ازآمدن زمستان، براي جلوگيري از سرما و پيش ازآمدن تابستان، براي جلوگيري ازگرما، خود را مجهّز مي‌كنيم و هيچ نمي‌گوييم: اي بابا، اين‌قدر سخت نگير؛ خدا كريم است! آيا مگر خداي دنيا وآخرت دوتاست؛ خداي‌آخرت،كريم و رحيم است و خداي دنيا، چنين نيست؟ چرا به‌اتّكاي كَرَم و رحمت خدا، دست از فعّاليّت دنيا بر نمي‌داريم؟ امّا به‌اتّكاي‌كرم و رحمت خدا نسبت به‌آخرت‌آسوده مي‌خوابيم؟آيا اين نشان ايمان نداشتن به‌آخرت نيست؟   

    ولي مطمئن باشيم‌كه روزي، فريادِ يا حَسرتي عَلي ما فَرَّطتُ في جَنبِ الله، از عمق جان خواهيم‌كشيد و تقاضاي بازگشت به دنيا خواهيم‌كردكه اي‌كاش، اجازة بازگشت به دنيا را به من مي‌دادندكه برگردم و از نيكوكاران باشم. امّا جوابِ رد خواهيم شنيدكه از من دور شويد و در ميان‌آتش قرارگيريد و با من حرف نزنيد.

تاریخ انتشار : ۲۶ آذر ۱۳۹۱

نویسنده : مدیر سایت

ارسال برداشت
مشاهده برداشت ها

کاربر گرامی لطفا برای ارسال دیدگاه خود وارد سایت شوید تا بتوانید نظر خود را ثبت کنید باتشکر.

text

در تاریخ : ۱ دی ۱۳۹۱ ساعت ۱۰:۰۶ ق.ظ

عاشق خدا

با سلام تمام مسائلی که در رابطه با قران گفته می شه بی هیچ شک درست و کامله اما وقتی کسی خودش رو پیرو قرآن معرفی می کنه باید عمل به این صحبت ها هم داشته باشه  وگرنه  نباید بگه من پیرو قرآنم بطور مثال کسی که در خیابان فرشته زندگی می کنه تا ایشون نیان و در یکی از فقیرترین خانه های تهران اقامت نکنن و درآمد کمی داشته باشند حال این آدم ها رو نخواهد فهمید خیلی خوبه آدم به فکر آخرت باشه و نکی گم کسایی که در خیابان فرشته (بطور مثال) زندگی می کنن خدایی نکرده ایمان ندارند  ولی منو شمایی که می گیم این حرف هارو بیاییم بیشتر دغدغه ذهنیمونوکمک به کسایی بگذاریم که واقعا آدم های خوبی هستند ولی به دلیل فقر مالی از آخرتشونم وا موندن من تا جایی که یادمه می گن وقتی از یک در فقر وارد میشه از در دیگر دین و ایمان می ره . بیایید اجرا کننده اسلام واقعی باشیم همش حرف و حرف و حرف پس عمل به اعمال قرآن چی می شه ؟  آیات و روایات نورچشم من و امثال من است و با این آیات آرامش واقعی می گیریم ولی تورو خدا بیایید به قرآن عمل کنیم تا از این همه بدبختی که برای جوونامون داره پیش میاد نجات پیدا کنیم هر کس به جای نصیحت خوبه اول از خودش شروع کنه