امام صادق علیه السلام فرمودند:

لَوْ أَنَّ قَوْماً عَبَدُوا اللَّهَ وَحْدَهُ لَا شَرِيكَ لَهُ وَ أَقَامُوا الصَّلَاةَ وَ آتَوُا الزَّكَاةَ وَ حَجُّوا الْبَيْتَ وَ صَامُوا شَهْرَ رَمَضَانَ ثُمَّ قَالُوا لِشَيْ‏ءٍ صَنَعَهُ اللَّهُ أَوْ صَنَعَهُ رَسُولُ اللَّهِ ص، أَلَّا صَنَعَ خِلَافَ الَّذِي صَنَعَ أَوْ وَجَدُوا ذَلِكَ فِي قُلُوبِهِمْ لَكَانُوا بِذَلِكَ مُشْرِكِينَ، ثُمَّ تَلَا هَذِهِ الْآيَةَ" فَلا وَ رَبِّكَ لا يُؤْمِنُونَ حَتَّى يُحَكِّمُوكَ فِيما شَجَرَ بَيْنَهُمْ ثُمَّ لا يَجِدُوا فِي أَنْفُسِهِمْ حَرَجاً مِمَّا قَضَيْتَ وَ يُسَلِّمُوا تَسْلِيماً " ثُمَّ قَالَ أَبُو عَبْدِ اللَّهِ ع عَلَيْكُمْ بِالتَّسْلِيمِ

اگر قومی خدای متعال را بی آنکه برایش شریکی قرار دهند عبادت کنند، نماز بپا دارند، زکات بپردازند، حج خانه خدا را بجا آورند و روزه ماه رمضان بگیرند و در آن حال نسبت به آنچه خدا یا پبغمبر انجام داده بگویند، چرا خلاف آنرا انجام نداده اند، یا در دل های خود چنین اعتراضی داشته باشند، به این خاطر مشرک میگردند. آنگاه حضرت این آیه را تلاوت فرمود "نه به پروردگارت سوگند که ایمان نخواهند آورد مگر آنکه در اختلافات خود، تو را حاکم نمایند، سپس پذیرفتن حکم تو برایشان سخت نباشد و کاملاً تسلیم باشند.

الكافي    ج 1    ص 390