اثرکعبه در سازمان زندگي اجتماعي بشر

بِسمِ اللهِ الرَّحمنِ الرَّحیم
اثرکعبه در سازمان زندگي اجتماعي بشر
پيرامون آية 97 سورة مائده بود:
«جَعَلَ اللهُ الکَعبَهَ البَيتَ الحَرام قياماً لِلنّاس»؛
«خداوندکعبه را که بيت‌الحرام است، وسيلة برپا بودن مردم قرار داده‌است».
حال،
       در موسم حج‌که ميهمانان دعوت‌شدة خدا، بار سفر بسته و رو به ديار محبوب مي‌روند و لبّيک‌گويان اجابت دعوت حضرت معبود مي‌کنند، مکّه حال و هواي ديگري به خود مي‌گيرد و سيل جمعيّت است‌که از اقطار و اکناف عالم، به سوي مکّه سرازير مي‌شوند و ازکوچه و خيابان‌هاي مکّه، با شور و شوق تمام عبور مي‌کنند تا خود را به مسجدالحرام برسانندکه خانة حضرت محبوب،آن‌جاست.
       آنان‌که اوّلين‌سفرشان است، شوق و شعف ديگري دارند. همين‌که از در مسجدالحرام وارد مي‌شوند و چشمشان به جمال‌کعبه مي‌افتدکه با يک دنيا جلال و جبروت، سر به‌آسمان‌کشيده و سايه بر سر بندگان خدا افکنده و دامن به دست آنها داده‌است و مانند مادري‌که بچّه‌هاي خود را به دامن مي‌گيرد و اين‌ميهمان‌هاي از راه‌هاي دور و نزديک‌آمده را به آغوش‌گرفته‌است،آنها هم مانند کودکاني‌که خود را به دامن مادر مي‌افکنند،گرداگردکعبه را گرفته وآن‌را چون جان شيرين در بغل مي‌فشارند و همچون پروانگان بي‌قرار، برگرد شمع خانة محبوب مي‌چرخند و با سوز وگدازي عجيب، با يگانه محرم جانشان راز دل مي‌گويند. از ديدن اين‌صحنة اعجاب‌انگيز، دل‌ها از جا کنده مي‌شود و بدن‌ها مرتعش مي‌گردد و ديده‌ها چون ابر بهاري مي‌بارد و زبان‌ها بي‌اختيار، به تعظيم و تکريم مي‌چرخندکه:
اَلحَمدُ للهِ الَّذي عَظَّمَک وَ شَرَّفَک وَکَرَّمَک وَ جَعَلَکَ مَثابَهً لِلنّاس وَ أمناً مُبارَکاً هُديً لِلعالَمين؛
شکر و سپاس، خدايي را سزاست‌که تو را اي خانه و سراي بارفعت، داراي شرافت و عظَمت و کرامت قرار داده و منبع برکات و امان‌خانه و هدايتگر جهانيان ساخته‌است.
آري؛
       اين‌خانه، خانة مَلِکُ‌العرش است و سراي ربُّ‌السَّماواتِ وَ الأرَضين است. خانه‌اي است‌که جلال و جبروتش، دل‌هاي سلاطين عالم را مي‌لرزاند و سطوت و هيبتش، انبيا و مرسلين را در برابر خود، به خاک افکنده و به خضوع و خشوع و بندگي وا داشته‌است! خانه‌اي است‌که بنده‌اي مانند سيّدالسّاجدين(ع) در پاي ديوار اين‌خانه، سر به خاک نهاده و با اشک وآه فراوان، ناله سر داده‌که:
اَللّهُمَّ سائِلُکَ فَقيرُکَ مِسکينُکَ بِبابِک، فَتَصَدَّق عَلَيهِ بِالجَنَّه؛
اي صاحب‌خانه،گدايت درِ خانه‌ات‌آمده‌است. به اين‌بندة مسکين فقيرت تصدّق‌کن و از بهشت و جنّت سعادت محرومش منما.
ما به‌مسکيني سلاح انداختيم                      اَلغياث اي ماية جان، اَلغياث
از يکي از اصحاب امام باقر(ع) به‌نام اَفلَح، منقول است:
       من در يکي از سفرهاي حج، شرف ملازمت حضرتش را داشتم. وقتي وارد مسجدالحرام شد و چشمش به‌کعبه افتاد، دگرگون گشت و صداي‌گريه‌اش بلند شد.گفتم: مولاي من، مردم متوجّه شما هستند؛ چه خوب است اندکي صدا را آرام‌ترکنيد. فرمود: اي افلح، اين‌جا، خانة خداست. يعني، ميل صاحب‌خانه بايد رعايت شود و جلب توجّه اوگردد. چرا گريان نباشم؟ شايد نظر رحمتي به من بيفکندکه موجب رستگاري فرداي قيامتم‌گردد. بعد، طواف‌کرد و نماز طواف خواند و سر به سجده نهاد و سجده‌اش طول‌کشيد. وقتي سر از سجده برداشت، ديدم محلّ سجده‌اش از اشک چشمش تر شده‌است!
خانـة کعبـه، خانـة دل‌هاسـت                    ساحت قدس و جلوه‌گاه خداست

نيک‌بخت‌آن‌که همچو پروانه                    در طـواف اسـت گـرد آن خانــه

تاریخ انتشار : ۲۴ مهر ۱۳۹۱

نویسنده : مدیر سایت

ارسال برداشت
مشاهده برداشت ها

کاربر گرامی لطفا برای ارسال دیدگاه خود وارد سایت شوید تا بتوانید نظر خود را ثبت کنید باتشکر.

تاکنون هیچ دیدگاهی برای این نوشته ثبت نشده است.